2025’in bitmesine sayılı günler kala, insanlık takvimden çok vicdanını sorgulayan bir eşiğin önünde duruyoruz. Bu yıl, rakamlardan ibaret bir zaman dilimi olarak değil; acıların, kırılmaların ve ‘büyük hesaplaşmaların’ yılı olarak hatırlanacak. Takvim yaprakları düşerken, geriye kalan sadece yaşananlar değil, ‘yaşanmasına göz yumulanlar’ sorgulanacak...
2025 denince…
Gazze’de göz göre göre süren bir vahşet anımsanacak. Sadece bombalanan şehirler değil; uluslararası hukukun, insan haklarının ve ‘medeniyet’ iddialarının da enkaza döndüğü bir coğrafya olarak hafızalara kazınacak. Gazze’li ‘Çocukların çığlığı,’ ekranlardan taşarak insanlığın ortak suskunluğuna çarpacak. Geçmişin ‘Alman Faşizmi,’ bu günün ‘İsrail Faşizmiyle’ Gazze de kucaklaşıyor, buluşuyor…
Ukrayna’da sona ermeyen savaş, 2025’in bir başka ‘ağır yükü’ oldu. Bu savaş, artık yalnızca iki ülke arasındaki bir çatışma değil; büyük güçlerin ‘vekâlet’ alanına dönüşmüş, insan hayatının ‘jeopolitik’ hesapların dipnotuna indirgendiği uzun bir yıpratma süreci olarak tarihe geçti. Barış kelimesi ‘sıkça telaffuz’ edildi ama hiçbir zaman ‘güçlülerin ajandasına’ gerçekten giremedi.
Ortadoğu’da ise ‘Suriye odaklı’ emperyalizm oyunları, bu coğrafyanın kaderiyle oynanmaya devam edildiğini bir kez daha gösterdi. Ve yaşanan oyunlara şantajlara şahit oluyoruz Haritalar masalarda yeniden çizilirken, halklara yine ‘beklemek,’ katlanmak ve unutulmak’ düştü. Devletler değil, ‘insanlar yoruldu;’ rejimler değil, toplumlar çözüldü…
Bizim bakımımızdan…
2025, sadece dışarıda olan biteni izlediğimiz bir yıl olmadı. Yakın coğrafyamızda yaşanan her ‘sarsıntı,’ içerideki kırılganlıklarımızı da daha görünür kıldı.’Ekonomik belirsizlikler,’ siyasal gerilimler ve toplumsal yorgunluk; dünyadaki ‘fırtınadan’ bağımsız değildi. Çünkü artık hiçbir ülke, hiçbir toplum ‘uzakta olan beni ilgilendirmez’ lüksüne sahip değil.
Peki 2026’ya giderken ne bekliyoruz?
Doğrusu, bizi otomatik bir iyimserlik beklemiyor. ‘Savaşlar bir gecede bitmeyecek,’ emperyalist hesaplar kendiliğinden sona ermeyecek. Ama 2026, en azından şu sorunun daha yüksek sesle sorulduğu bir yıl olabilir: Bu dünya nereye gidiyor ve ‘biz bu gidişin neresindeyiz? Bunların işaretini aşağıdaki paragrafın içine sığdırabilirmiyiz?
Önümüzdeki dönemde dünyada bütün ülkelerin yerlerini yeniden yeniden konumlandığı ve yerini aldığı çılgın bir eşiğe adım atmamızın zorunluluğunu yaşadığımızı söylemek o kadar zor olmazsa gerekir diye düşünüyorum. Ülkeler yerleşimlerinde ABD’nin kendi bölgesinde tahkimata gittiği, bununla birlikte güçlerini Asya-Pasifik’te ÇİN-ABD retleşmesi sonucunu görerek arttığını göreceğiz. Avrupa ilişkilerinin yeniden anlamlandırıldığı, bununla birlikte Avrupa-Rusya savaşının Ukrayna savaşı sonrasının konuşulduğu ve adımların atıldığını görmemezlikten gelemeyiz. Ülkeler elerindeki silahları stokladığı, yenilenen yeni silahların envanterlerine geçirmenin düğmesine basmış durumundalar.. Bu da olağanüstü bir hal’in yaklaştığının ip uçlarını bize işaret etmektedir.
Gelecek günler; ‘güç siyasetinin’ daha da sertleştiği,’teknolojinin denetim aracı’ olarak öne çıktığı, toplumların ise ‘adalet ve güven’ arayışını derinleştirdiği bir döneme işaret ediyor. Ancak aynı zamanda, ‘küresel vicdanın’ uyanma ihtimali de tamamen yok olmuş değil. Tarih, her karanlık dönemin içinde ‘küçük ama belirleyici ışıklar’ barındırır.
Son söz yerine…
2025’i uğurlarken, temennimiz yalnızca yeni bir yıl dileği değil; ‘yeni bir bakış, yeni bir duruş ihtiyacıdır.’ Güce tapınmanın değil, ‘insanı merkeze’ alan bir anlayışın; sessiz kalmanın değil, ‘ahlaki cesaretin’ değer kazandığı bir dünya özlemiyle.
2026 kapıda. ‘Umut hâlâ hayatta.’ Ama artık biliyoruz ki umut, ‘kendiliğinden gelmiyor;’ onu ‘inşa etmek’ gerekiyor.
Tüm okurlarıma ve herkese; yeni yılın üzerlerimize ‘umut ışıklarının düştüğü’ bir yıl olması dileklerimle…